Betekenis

| 12 juli 2017

Ik ben een werkende moeder. Of een professional met kinderen. Hoe het ook zij, ik werk en ik heb kinderen, in wisselende volgorde van aandachtbehoeftig. Ik woon in een landelijk gebied met een moestuin voor mijn eigen groenten, een boomgaard voor mijn fruit, kippen voor de eieren en een hond voor de lol. Behalve als het regent, dan vind ik er geen klap aan. In het dorp zit alleen een slager, die voor het gemak ook wat brood en gebak verkoopt. Voor alle andere boodschappen moet ik twintig minuten rijden. Dus als ik alleen de smeerkaas ben vergeten, eet ik wel droog brood.

Dat is wel eens anders geweest. Vroeger. Toen ik nog woonde in mijn geboortestad Rotterdam. Toen kon ik elk moment van de dag naar buiten voor een kuipje smeerkaas. Of een Turkse pizza. Een fles wijn. Toen at ik geen rode bieten maar kroten en dronk ik geen kopje koffie maar een bakkie pleur. Als ik vroeg uit bed was vroeg mijn moeder of ik in mijn nest gezeken had en van mijn vader leerde ik niet te lullen maar te poetsen. In Rotterdam ligt de basis van mij. Daar heb ik geleerd wat belangrijk is. Wat, als het ware, betekenis heeft.

En nu ben ik een nieuwe laag aan het toevoegen aan de generaties van onze familie. Geef ik mijn kinderen basis. Een enorme verantwoordelijkheid waarover ik soms best zorgen heb. Want ik ben hun fundament aan het leggen. Hun leven aan het ‘laden’ met dat wat volgens mij betekenisvol is. Maar wat nou als ik het niet goed doe? Wat nou als ik nu een kapitale fout maak, waardoor het fundament van mijn kinderen voor altijd beïnvloed wordt? En hoe weet ik of het ik goed doe? Of, erger, of ik het niet goed doe?

Want eerlijk is eerlijk: ik doe maar wat. Ik heb soms geen idee hoe dat werkt, dat moederschap. Dat is anders in mijn werk als communicatieadviseur bij de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed. Daar werk ik volgens een plan. Daar heb ik doelen en doelgroepen geformuleerd. Daar heb ik een missie: erfgoed een rol van betekenis laten zijn bij ruimtelijke opgaven. Een missie waar ik me helemaal in kan vinden. Want als je een nieuwe laag toevoegt aan het landschap, en je doet dat met oog voor de lagen die er al liggen, dan houdt het landschap zijn betekenis, zijn waarde. Zijn schoonheid. Dan kan het eigenlijk niet misgaan.

Er werkt een heel team van professionals aan deze missie. Ik vind het mooi om te zien hoe gepassioneerd iedereen is. Hoe hard iedereen loopt. Soms misschien wel te hard. Want soms moet je keuzes maken. Accepteren dat het niet helemaal gaat zoals je wilt. Of niet zo snel. Dat accepteren, dat valt niet altijd mee, zo merk ik ook bij mijn collega’s. Want we willen het zo graag: de basis – de essentie, de roots – van Nederland behouden door het verder te ontwikkelen. Zoals ik mijn kinderen de kans wil geven zich te ontwikkelen, door ze een goede basis te geven.

Ik vind trouwens dat ze het prima doen. Dat zie ik aan hun doen en laten, aan hun rapporten, aan hun normen en waarden. Ik geef ze complimenten om ze zeker te maken over hun kunnen en geef ze een standje als ze iets doen wat niet mag. Als ik heel boos ben in plat Rotterdams. En als ik het echt even niet meer weet, dan bel ik mijn moeder. Die me dan vertelt dat ik gewoon mijn hart moet volgen. Moet doen wat ik denk dat goed is. Want dat deed zij ook altijd. Gewoon doen wat mijn moeder ook deed dus. Dan kan het eigenlijk niet misgaan…

Misja Boonzaayer
Communicatieadviseur van het programma Erfgoed en Ruimte
Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed

Elke maand publiceert de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed een blog over een thema binnen de Visie Erfgoed en Ruimte. Klik hier voor meer blogs van de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed.