Bouwen voor de buurt 2.0

| 23 juni 2015

Jaco Boer

Jaco Boer

Afgelopen week liep ik door de Haagse Schilderswijk. Enkele journalisten en bewoners hadden het initiatief genomen om met elkaar te discussiëren over de moeizame relatie tussen pers en buurt, met de rel over de – verzonnen – shariadriehoek als voorlopig dieptepunt. Een van de deelnemers was Adri Duijvesteijn. Als buurtbewoner had hij zich in de jaren zeventig nog druk gemaakt om de verkrotting van zijn wijk. Tien jaar later mocht hij als wethouder de Schilderswijk behoedzaam vernieuwen waarbij huurders met lage inkomens in de nieuwbouwappartementen konden terugkeren, volgens de principes van het ‘bouwen voor de buurt’.

Terwijl ik langs de vernieuwde huizen en pleinen liep, moest ik onwillekeurig denken aan een andere wijk in een andere stad, de Wielewaal in Rotterdam-Charlois. Na de Tweede Wereldoorlog werden daar bijna 550 kleine noodwoningen gebouwd die hooguit 25 jaar zouden blijven staan. Anno 2015 zijn ze nog steeds niet vervangen door ruimere woningen. Dit jaar wil de eigenaar van de woningen, corporatie Woonstad, dan toch met de sloop-/nieuwbouwoperatie beginnen. Zeventig procent van de sociale huurwoningen moet er plaats maken voor huizen in de koop- en (middel)dure huursector.

Dat uitgangspunt is tegen het zere been van een groepje bewoners die het initiatief nam om een eigen plan te maken. Ze kreeg daarbij hulp van een bouwadviesbureau en een dochterbedrijf van Ballast Nedam die is gespecialiseerd in prefab-woningbouw. Afgelopen najaar werd het bewonersalternatief gepresenteerd. Het bleek mogelijk om op de fundamenten van de oude huizen binnen drie jaar 550 duurzame en betaalbare eengezinshuurwoningen neer te zetten voor een lager bedrag dan Woonstad nodig had voor haar eigen, marktconforme woningbouw.

Gewapend met de resultaten en een peiling die uitwees dat 90% van de buurt achter het bewonersplan stond, eist de groep nu dat de corporatie terugkomt van haar voornemens. Die wil daar niets van weten en bestempelt het plan van de buurt als ‘onhaalbaar’. Het liefst realiseren de initiatiefnemers hun nieuwbouw daarom zelf via een wooncoöperatie die na de bouw ook het beheer en de verhuur van de huizen op zich neemt. Er is al een financier gevonden die het plan volgens deze constructie mogelijk wil maken. Alleen moet dan wel de grond aan de bewoners worden overgedragen. De politiek wordt onder druk gezet om daaraan mee te werken. Als het inderdaad allemaal doorgaat, krijgt Rotterdam een primeur. Waar in de jaren zeventig bewonersplannen alleen dankzij Haagse subsidies konden worden uitgevoerd, nemen de bewoners anno 2015 ook op dat gebied het heft in eigen hand. Het is bouwen voor de buurt 2.0.

Jaco Boer
@jaco_boer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *