Een (voorlopig) einde aan het delen

| 25 juni 2020

Ik heb er nog niemand over gehoord, maar dat kan ook mij aan liggen. Door de overdaad aan coronanieuws trek ik af en toe de gordijnen dicht om het zicht op andere grote thema’s van deze tijd niet te verliezen. Toch word ik zelf regelmatig met de vraag geconfronteerd. Als ik een Greenwheels auto instap en medische handschoentjes aantrek om naar mijn ouders te rijden. Of een zomerhuisje op de Utrechtse Heuvelrug huur en bij aankomst eerst alle deurknoppen en keukenladen ga ontsmetten.

Op zulke momenten vraag ik mij af hoe lang we nog spullen met elkaar willen delen. Jarenlang leek de deeleconomie aan een opmars bezig. Voor het milieu was het een zegen dat we niet allemaal onze eigen boormachine of kantoorruimte meer hoefden te hebben. De noodzaak om spullen te bezitten leek een idee fixe uit een andere  tijd die we zo snel mogelijk achter ons konden laten.

‘Voor het delen van ons bezit is vertrouwen nodig en door corona staat dat onder grote druk’

Het ideaal is nog springlevend, maar voor het delen van ons bezit is vertrouwen nodig en door corona staat dat onder grote druk. Geloven we de Airbnb-verhuurder als hij zegt dat hij het appartement voor onze komst volledig heeft gedesinfecteerd of gaan we er toch nog met een flesjes ontsmettingsgel tegenaan? Lenen we onze schroevendraaierset nog wel uit aan de buurman als we hem over de schutting iedere twee minuten zijn neus horen ophalen? De antwoorden op die vragen kunnen grote gevolgen hebben voor de manier waarop we onze omgeving inrichten. Ga maar na hoeveel extra ruimte we nodig hebben als we allemaal onze eigen auto of vakantiewoning in Zeeland willen hebben. Daarvoor is ons land simpelweg te klein.   

Of het zover komt, kunnen we nog niet voorspellen. Veel hangt af van hoe lang het coronavirus ons nog angst zal inboezemen. Misschien is de disruptie maar tijdelijk en zetten we onze gedachten aan een eigen wagen of zomerhuisje snel weer uit ons hoofd. Maar hoe langer de onzekerheid duurt, hoe minder bruikbaar de deelfilosofie voor ons zal worden. Kijk naar het lot van de nomadische werker die soms vanuit Thailand en dan weer vanuit New York aan zijn digitale projecten werkte. Met leedvermaak zagen jaloerse achterblijvers vanuit hun kantoortuin hoe deze footloose werkers op het moment dat het echt spannend werd, met hangende pootjes terugkeerden. Het ziet er niet naar uit dat deze laptopwerkers snel weer even onbekommerd over de aardbol zullen vliegen om vanuit een paradijselijk oord hun uren te declareren. Daarvoor is er in het denken over globalisering en de plaatsgebondenheid van economische activiteiten net iets te veel veranderd. Met delen kan het dezelfde kant op gaan, hoe aanlokkelijk de achterliggende filosofie ook is.

@jaco_boer