Gescheiden voordeuren

| 21 april 2016

Jaco BoerDe eerste bewoners moeten er nog in trekken, maar het appartementenblok Costa Rica aan de Oostelijke Handelskade in Amsterdam is nu al berucht onder volkshuisvesters. Niet om zijn architectuur, de hoogte van de huren of de vertraging waarmee het gebouw tot stand kwam. Nee, de critici vallen over de twee ingangen van het nieuwbouwblok.

Eén is bedoeld voor de sociale huurders die de 93 nieuwe studio’s en twee- of driekamerappartementen zullen betrekken. De andere entree geeft toegang tot de 66 vrije sector huurwoningen in het complex. Je reinste apartheid, vinden de tegenstanders die verwijzen naar een soortgelijke discussie in New York over ‘poor doors’ die uiteindelijk door de stad werden verboden. Dat de woningmarkt steeds verder segregeert, vinden deze tegenstanders al moeilijk te verkroppen. En dan bevestigt uitgerekend een woningcorporatie deze tweedeling nog eens binnen één gebouw.

Op vijfhonderd meter afstand van het nieuwbouwblok staat een ouder appartementencomplex dat elf jaar eerder in het nieuws kwam. Sociale huurders en kopers deelden er niet alleen dezelfde parkeergarage en kelders maar ook twee entreehallen.

Totdat deze een hangplek werden van opgeschoten jongeren die er deuren vernielden en de liften volpiesten. Het bleken vriendjes van een aantal (a)sociale huurders waarop de kopers in de VVE-vergadering afspraken om één hal af te sluiten voor deze groep bewoners. Hier was het niet de aanbieder van de woningen, maar de gebruikers zelf die besloten om het gebouw in twee zones op te delen. Na de scheiding nam het aantal vernielingen in de kopershal dramatisch af.

Twee gebouwen met (uiteindelijk) gescheiden entrees. Glijdt de hoofdstad af naar een stad waarin bevolkingsgroepen bewust uit elkaar worden gedreven? Het lijkt mij nogal overdreven. Vaak heeft het besluit om twee aparte ingangen te maken een simpele praktische of juridische reden.

Sociale huurders en kopers komen elkaar nog gewoon op de hoek van de straat tegen. Ze doen hun boodschappen in dezelfde supermarkt en zitten gebroederlijk naast elkaar in de wachtruimte van de dokter. Het wordt pas netelig als ze in de sportschool en bij de dierenarts alleen nog hun ‘eigen soort’ ontmoeten. Dan gaan vooroordelen een eigen leven leiden en worden die niet meer op straat of in de winkel gecorrigeerd.

Bij onze Berlijnse vakantiewoning in een voormalige Mietskaserne is het al honderd jaar normaal dat de duurdere mensen een eigen entree naar hun ruimere appartement hebben. Hun woning aan de straakant kijkt uit op een park, die van ons op de binnenhof vol spelende kinderen en uitpuilende fietsenrekken.

Maar als de cafés voor ons gebouw hun terras weer uitzetten zitten we soms naast elkaar van een espresso te nippen en begroeten elkaar met een knikje. Meer heb ik niet nodig om mij thuis en geaccepteerd te voelen op deze plek.

Jaco Boer
Journalist

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *