'En altijd iemand in de buurt die van me houden kon'. In 1989 een Hollandse hit voor de Boomers, Patatgeneratie en jonge Millennials. Het jaar van de val van de Berlijnse Muur, de overwinning van het Kapitalisme. Nederland was nog aan het nagenieten van het EK 1988. Jaren van voorspoed volgden daarop. Europa werd groter en sterker, met de Verenigde Staten als trouwe bondgenoot. President Clinton zorgde in zijn periode voor begrotingsoverschotten. Een sterke basis voor de Zero’s. In 2000 ging ik als millennial op kamers wonen; studiefinanciering, feesten, persoonlijke groei en buitenlandtripjes. Het kon niet op. De wereld lag letterlijk aan je voeten, ondanks 9/11. De hit van René Froger verwoorde dat gevoel eigenlijk vrij goed: “Ja alles kan een mens gelukkig maken”. Maar het liedje had toch iets treurigs: “Toch wou ik dat ik net iets vaker simpelweg gelukkig was”. Een verwende generatie of juist een profetische waarschuwing voor
de volgende generatie?
Gen-Z. Opgegroeid met internet, mobiele telefoons en social media. Deze generatie hecht waarde aan zingeving, diversiteit, inclusiviteit en mentale gezondheid. Dat laatste is echter een enorme uitdaging. Zo heeft wereldwijd ruim 60% van Gen-Z sinds COVID-19 last van angst, stress en depressie. Dit is beduidend hoger dan voorgaande generaties en sterker in Europa dan op andere continenten. Een zorgwekkende ontwikkeling. Nederland is zelfs recent gezakt op de jaarlijkse ‘geluksranglijst’ van 5 naar 7. De laagste plek ooit. Een trendbreuk. Vooral jongeren voelen zich minder goed. Dit heeft vooral te maken met de tijdsbesteding op social media. Vergelijken maakt onzeker. De continue druk om een perfect leven te delen. Maar ook de sterk veranderde maatschappij wakkert bij hen angst aan. Een toenemende polarisatie door klimaatverandering, prijsstijgingen en geopolitieke conflicten.
Geluk is immaterieel. Het verschil is slechts één letter: 'huis' versus 'thuis'
Hoe kunnen we deze generatie helpen? “Mensen gelukkiger maken” is bij Heijmans een ‘bold statement’ onder de pijler Welzijn. Dit heeft uiteraard beperkingen. Als gebiedsontwikkelaar heb je namelijk regie op voornamelijk materiële zaken. Zeker niet onbelangrijk, want volgens het CBS is ruim negen op de tien volwassenen, die tevreden zijn met hun woning of directe woonomgeving, ook tevreden met het leven. Geluk is echter immaterieel, een gevoel vanbinnen. Het verschil is slechts één letter: ‘huis’ versus ‘thuis’. Maar als we niet opletten, worden het twee letters: ‘tehuis’. Ik vind daarom dat we in deze individualistische en seculiere samenleving weer meer moeten werken aan community en spiritualiteit. Want familie, vrienden en buren zijn je sociale vangnet als het leven even tegenzit. Maar ook vanuit het innerlijke of hogere doel van het leven. Beperk het gebruik van sociale media door het echte buitenleven zo aantrekkelijk mogelijk te maken. In project Nieuw Boekhorst werken we bijvoorbeeld aan een groene structuur met veel wandel- en fietspaden, dertien plekken voor ongeorganiseerde sport, een zelfoogsttuin en een parkbos van ruim 3 hectare. Een zeer bescheiden bijdrage, maar o zo belangrijk voor de jonge generaties! Je voelt je thuis, een plek onder de zon...
