Jordi Linares is hoogleraar aan de Universitat Politècnica de València en leidt de VertexLit-onderzoeksgroep binnen het Valencian Research Institute for Artificial Intelligence. Zijn onderzoek richt zich op mensgerichte AI: hoe kunnen mensen met een beperking of ouderen profiteren van AI-agents en slimme assistenten? Die vraag breidt hij steeds verder uit naar de stad als geheel - hoe kunnen agents van burgers en steden met elkaar communiceren om stadsdiensten toegankelijker te maken. Hij is geen onverdeeld optimist: over cognitieve uitbesteding, verouderde AI-regulering en cybersecurity schrijft hij even gemakkelijk als over de kansen.
We gaan naar een wereld waarbij entiteiten, zoals een stad, een AI-agent hebben of misschien wel zelf zijn. Zo wordt de stad een organisme, waarmee je kunt communiceren. Inwoners en andere gebruikers van de stad hebben eigen agents of assistenten, die kunnen namens ons spreken. Ze kunnen met elkaar interacteren. De stad gebruikt daarvoor data en informatie die ze onder meer verkrijgt via sensoren en camera’s in de stad. En ze kan extra informatie verzamelen uit die interacties om diensten te verbeteren en nieuwe mogelijkheden te bieden. Dit is nu ontwikkeling.
We hebben het dan niet over workflows, niet over triggers waarbij als je het een doet, iets anders gebeurt. We hebben het over AI-modellen gebaseerd op kunstmatige neurale netwerken die in een specifieke situatie, met de beschikbare informatie en het profiel van de gebruiker, een hoog niveau van ondersteuning bieden.’
Hoe ziet dat er concreet uit, een stad die reageert, leert, communiceert?
‘In de context van een smart city, waar informatie publiek en toegankelijk is, heb je een ongelooflijk sterk vertrekpunt om agents, die door individuele gebruikers worden ingezet, toegang te geven tot informatie die in de juiste context kan worden geplaatst. De stad kan ook van deze interacties leren, om diensten te verbeteren en nieuwe mogelijkheden te bieden.
We zitten dicht bij het punt waarbij burgers, en zeker gehandicapte mensen, dit soort oplossingen gaan gebruiken. De stad kan hen helpen om zelfstandig te leven in die stad.’
De stad kan ook van deze interacties leren, om diensten te verbeteren en nieuwe mogelijkheden te bieden
Uw onderzoek begon bij mensen met een handicap. Hoe komt u van daar bij de stad als organisme?
‘We richten ons als onderzoeksgroep op mensgerichte AI en hoe we de kwaliteit van leven kunnen verbeteren voor mensen die het risico lopen op uitsluiting. Maar wat we nu meemaken is dat AI alomtegenwoordig wordt, er zijn geen grenzen meer. Dezelfde oplossingen die we ontwikkelen om mensen in huis te helpen, stellen ons in staat om verder te kijken. Naar buiten, naar de stad. Hoe kan er continuïteit zijn tussen wat iemand thuis heeft aan ondersteuning, en wat er beschikbaar is zodra diegene de deur uit gaat?
Stel je voor: je hebt een smartphone met een camera, of een smartbril. Als je blind of slechtziend bent, kun je directe feedback krijgen over wat er om je heen is. Maar die systemen stellen ons ook in staat om te monitoren en te leren: welke activiteiten doet iemand graag, waar is meer ondersteuning nodig? Achter die agents zit een krachtig model dat jouw dagelijkse activiteiten onthoudt. En dat model kan toegang krijgen tot informatie over de stad. Of er mensen aan het werk zijn op straat, of er een verkeersprobleem is. Dat kan worden geïntegreerd in de dagelijkse taken van mensen.’
Professor Jordi Linares is hoofdspreker tijdens het Ai in de Stad Congres op 24 september 2026 in Breda. Daar gaat hij dieper in op de vraag of en hoe de stad een organisme kan zijn. Bezoek de website voor meer informatie.
Zijn steden hier klaar voor?
‘De agents die we ontwikkelen zijn model-onafhankelijk en open source. We gebruiken platforms zoals OpenClaw en Hermes agents. Dat betekent dat we Europese modellen kunnen gebruiken, of modellen die volledig lokaal draaien. We noemen dat het thinker-talker model: de talker is het lichte model op je apparaat zelf, dat directe respons geeft. De thinker is het krachtigere model in de cloud, voor complexere taken. Dankzij, en dit klinkt misschien vreemd, China, hebben we een indrukwekkende collectie open modellen tot onze beschikking, van alle formaten, die je lokaal kunt downloaden, finetunen en installeren.’
Dankzij de beschikbaarheid van open modellen van alle formaten kun je ze lokaal downloaden, fine-tunen en installeren
Is Europa daarmee niet afhankelijk van wat anderen ontwikkelen?
‘Er zijn standaarden in ontwikkeling, onder andere vanuit de Linux Foundation. MCP, het Model Context Protocol, wordt breed opgepakt. Agent-to-agent communicatie komt op. De standaarden worden gezet door internationale stichtingen die in ons vakgebied veel gewicht hebben.
Het werken met open platformen en open modellen biedt sowieso voordelen. Dankzij de beschikbaarheid van open modellen van alle formaten kun je ze lokaal downloaden, fine-tunen en installeren. Een hybride oplossing is noodzakelijk, het is absoluut onmogelijk om alles in de cloud of in datacenters te zetten. Je hebt een licht niveau van intelligentie op het apparaat zelf nodig, en je gebruikt de clouddiensten alleen wanneer dat nodig is. Zo borgen we privacy door te werken met lokale AI en small-tech.’
Kunt u zich het voorstellen dat mensen ‘de stad als organisme’ een beangstigende ontwikkeling vinden?
‘In de onderzoeksgroepen waarin ik werk, willen we AI inzetten om het leven en werk van mensen beter te maken, maar de ontwikkelingen gaan zo snel dat het soms lastig is om daar de goede keuzes in te maken. Zo maak ik me zelf zorgen over cognitieve uitbesteding. We beginnen steeds meer cognitieve taken te delegeren aan AI, bij alles wat we doen. Maar dat is niet goed voor onze cognitieve ontwikkeling en al helemaal niet voor die van kinderen. Het is belangrijk dat we AI-oplossingen op het juiste moment inzetten, zodat we de natuurlijke cognitieve ontwikkeling van kinderen niet verstoren. Anders riskeren we een samenleving zonder autonomie, zonder politiek denken, omdat mensen die vermogens nooit hebben ontwikkeld.’
Breda als voorbeeld
Wat Linares beschrijft is in Breda al deels werkelijkheid. De stad won in 2018 de Access City Award van de Europese Commissie als meest toegankelijke stad van Europa. In 2023 volgde een tweede erkenning: op de Smart City Expo World Congress in Barcelona won de Beter Bereikbaar Applicatie van Bredata de Living and Inclusion Award. Die app helpt mensen met een beperking zich zelfstandig door de stad te bewegen - met informatie over toegankelijke routes, parkeerplekken, toiletten en horeca.
Dat biedt ook economische voordelen. Kees Kerstens van Bredata: 'Breda heeft 1,6 miljoen unieke bezoekers per jaar, met een bezoekfrequentie van ruim drie keer. Per bezoek wordt gemiddeld 63 euro besteed. Mensen met een beperking komen vaak niet alleen, ook de mensen die met hen meekomen, besteden geld. Dat is aanzienlijke economische waarde die je laat liggen als je deze groep buitensluit.' Toegankelijkheid, zo laat Breda zien, is niet alleen een sociale opgave - het is ook een economische.
En wat betekent het voor professionals die bang zijn dat hun vak radicaal verandert?
‘Kijk naar de zorgsector waarin wij veel werken. Als je AI daar op de juiste manier integreert, is niet alleen de patiënt degene die voordeel heeft. Ook de professionals die voor hen zorgen ontdekken dat ze zich meer kunnen richten op de menselijke kant van hun beroep. Ze kunnen iemand bezoeken omdat je als mens onmisbaar bent, AI kan je niet vervangen. Onze rol is mens tot mens.
Ik ben ervan overtuigd dat we als bijproduct van het integreren van deze oplossingen een hogere mate van geluk en motivatie zullen zien bij de vakprofessionals die deze diensten verlenen, omdat ze zich kunnen richten op activiteiten waarbij onze menselijkheid essentieel is. En dat geldt niet alleen in de zorg, maar ook in andere vakgebieden als stedenbouw of ruimtelijke ordening. De focus komt weer te liggen op de kern van je werk.’
We hebben AI nodig om het goede te doen. We hebben veel te winnen als we het op een verantwoorde manier gebruiken
Wat levert AI hen op?
‘We hebben AI nodig om het goede te doen. We hebben veel te winnen als we het op een verantwoorde manier gebruiken, binnen het Europese regelgevingskader. AI kan echt een verschil maken. Er ontstaan ongelooflijk veel nieuwe mogelijkheden. We kunnen ons dagelijks leven verbeteren dankzij AI. Dat levert het ons op.’
________________________________________________________________________________
The English version starts here
‘AI turns the city into an organism’
Imagine this: a local authority’s personal AI assistant communicates with a resident’s AI assistant about her energy consumption, the best route through the city or the care she needs. Not via an app, not via a service desk, but directly, in real time, based on her profile and the current situation in the city. Jordi Linares, a professor at the Polytechnic University of Valencia, is researching this. ‘What we’re seeing now is that AI is becoming ubiquitous; there are no longer any boundaries.’
Jordi Linares is a professor at the Universitat Politècnica de València and heads the VertexLit research group within the Valencian Research Institute for Artificial Intelligence. His research focuses on human-centred AI: how can people with disabilities or older people benefit from AI agents and smart assistants? He is continually extending this question to the city as a whole – how can agents representing citizens and cities communicate with one another to make urban services more accessible? He is not an unqualified optimist: he writes just as readily about cognitive outsourcing, outdated AI regulation and cybersecurity as he does about the opportunities.
We are moving towards a world in which entities, such as a city, have an AI agent or perhaps are one themselves. In this way, the city becomes an organism with which you can communicate. Residents and other users of the city have their own agents or assistants, who can speak on our behalf. They can interact with one another. To do this, the city uses data and information obtained, amongst other things, via sensors and cameras throughout the city. And it can gather additional information from those interactions to improve services and offer new possibilities. This is the current state of development.
‘We’re not talking about workflows, nor about triggers where, if you do one thing, something else happens. We’re talking about AI models based on artificial neural networks which, in a specific situation, using the available information and the user’s profile, provide a high level of support.’
What does that actually look like in practice – a city that responds, learns and communicates?
‘In the context of a smart city, where information is public and accessible, you have an incredibly strong starting point for giving agents – deployed by individual users – access to information that can be placed in the right context. The city can also learn from these interactions, to improve services and offer new possibilities.
We are close to the point where citizens – and certainly people with disabilities – will start using these kinds of solutions. The city can help them to live independently within it.’
The city can also learn from these interactions to improve services and offer new opportunities
Your research began with people with disabilities. How did that lead you to view the city as an organism?
‘As a research group, we focus on human-centred AI and how we can improve the quality of life for people at risk of exclusion. But what we’re seeing now is that AI is becoming ubiquitous; there are no longer any boundaries. The very same solutions we’re developing to help people at home enable us to look further afield – out into the city. How can there be continuity between the support someone has at home and what’s available as soon as they step outside?
Imagine this: you have a smartphone with a camera, or smart glasses. If you are blind or visually impaired, you can receive immediate feedback about your surroundings. But these systems also enable us to monitor and learn: what activities does someone enjoy, and where is more support needed? Behind these agents lies a powerful model that remembers your daily activities. And that model can access information about the city – whether there are people working on the streets, or if there’s a traffic problem. This can be integrated into people’s daily tasks.’
Professor Jordi Linares is the keynote speaker at the ‘AI in the City’ Conference on 24 September 2026 in Breda. There, he will explore in greater depth the question of whether and how the city can be an organism. Visit the website for more information.
Are cities ready for this?
‘The agents we’re developing are model-independent and open source. We use platforms such as OpenClaw and Hermes agents. That means we can use European models, or models that run entirely locally. We call this the thinker-talker model: the talker is the lightweight model on your device itself, which provides an immediate response. The thinker is the more powerful model in the cloud, for more complex tasks. Thanks to – and this may sound strange – China, we have an impressive collection of open models at our disposal, in all formats, which you can download, fine-tune and install locally.’
Thanks to the availability of open models in all formats, you can download, fine-tune and install them locally
Doesn’t that make Europe dependent on what others develop?
‘Standards are being developed, including by the Linux Foundation. MCP, the Model Context Protocol, is being widely adopted. Agent-to-agent communication is on the rise. The standards are being set by international foundations that carry a lot of weight in our field.
Working with open platforms and open models offers advantages in any case. Thanks to the availability of open models in all formats, you can download, fine-tune and install them locally. A hybrid solution is essential; it is absolutely impossible to put everything in the cloud or in data centres. You need a basic level of intelligence on the device itself, and you only use cloud services when necessary. That’s how we safeguard privacy by working with local AI and small-tech.’
Can you imagine that some people might find ‘the city as an organism’ a frightening development?
‘In the research groups I work in, we want to use AI to improve people’s lives and work, but developments are happening so fast that it is sometimes difficult to make the right choices. For example, I myself am concerned about cognitive outsourcing. We are increasingly delegating cognitive tasks to AI in everything we do. But that is not good for our cognitive development, and certainly not for that of children. It is important that we deploy AI solutions at the right time, so that we do not disrupt children’s natural cognitive development. Otherwise, we risk a society without autonomy, without political thinking, because people will never have developed those abilities.’
Breda as an example
What Linares describes is already partly a reality in Breda. In 2018, the city won the European Commission’s Access City Award as Europe’s most accessible city. A second accolade followed in 2023: at the Smart City Expo World Congress in Barcelona, Bredata’s ‘Beter Bereikbaar’ app won the Living and Inclusion Award. This app helps people with disabilities to get around the city independently – providing information on accessible routes, car parks, toilets and catering establishments.
This also offers economic benefits. Kees Kerstens of Bredata says: ‘Breda attracts 1.6 million unique visitors a year, with a visit rate of over three times. An average of 63 euros is spent per visit. People with disabilities often do not come alone; the people accompanying them also spend money. That represents considerable economic value that you miss out on if you exclude this group.’ Accessibility, as Breda demonstrates, is not just a social challenge – it is also an economic one.
And what does this mean for professionals who fear that their profession is set to change radically?
‘Take the healthcare sector, where we do a lot of work. If you integrate AI there in the right way, it’s not just the patient who benefits. The professionals who care for them also find that they can focus more on the human side of their profession. They can visit someone because, as a human being, you’re indispensable; AI can’t replace you. Our role is person-to-person.
I am convinced that, as a by-product of integrating these solutions, we will see greater levels of happiness and motivation among the professionals providing these services, because they can focus on activities where our humanity is essential. And that applies not only to healthcare, but also to other fields such as urban planning or spatial planning. The focus returns to the core of your work.’
We need AI to do the right thing. We have a lot to gain if we use it responsibly
What are the benefits of AI for them?
‘We need AI to do the right thing. We have a lot to gain if we use it responsibly, within the European regulatory framework. AI can really make a difference. An incredible number of new opportunities are emerging. We can improve our daily lives thanks to AI. That’s what it brings us.
